ศาสนาสิกข์ หรือ ซิกข์

ประวัติศาสนา

    ศาสนาสิกข์ (คำว่า สิกข์ มาจากภาษาบาลี สิกขา แปลว่า การศึกษา การฝึกหัด) เป็นศาสนาที่ตั้งขึ้นใหม่ (อันเนื่องมาจากศาสนาอิสลาม ในยุคของราชวงศ์โมกุลเข้าครองชมพูทวีป ทำลายล้างประชาชนชาว ชมพูทวีปที่ไม่นับถือศาสนาอิสลามเสียหมด หากผู้ใดหันมานับถืออิสลาม ก็ยกเว้น ไม่ฆ่า  จนทำให้พุทธศาสนาสูญสิ้นไปจากอินเดีย อันเนื่องมาจาก ศาสนาพุทธ ไม่ถืออาวุธเข้าหั้มหั่นเหมือนศาสนาอื่น ๆ  แต่มีศาสนาหนึ่ง คือ ศาสนาพราหมณ์-ฮินดู ที่ยกอาวุธขึ้นสู้กับศาสนาอิสลามจนถึงทุกวันนี้ อันเป็นเหตุให้ชมพูทวีปแบ่งแยกออกเป็นหลายประเทศ เช่น  อัฟกานิสถาน  ปากีสถาน  เนปาล  บังคลาเทศ ฯลฯ) ซึ่งเป็นศาสนาของชาวอินเดีย ที่เห็นร่วมกันว่า ควรจะมีการทำให้ชาวอินเดีย ที่นับถือศาสนาฮินดู และศาสนาอิสลาม มีความสมัครสมาน และสามัคคีกัน โดยกำหนดให้มี พระเจ้าองค์เดียว  ไม่มีพระเป็นเจ้าของมุสลิมองค์หนึ่ง ของฮินดูองค์หนึ่ง หรือของคริสต์องค์หนึ่ง (พึงสังเกตว่า ไม่มีศาสนาพุทธ เนื่องจากสูญสิ้นไปจากอินเดียแล้ว อันเนื่องมาจากเหตุดังกล่าว) แ่ต่มนุษยชาติ มีพระเจ้าเพียงองค์เดียว

 คุรุนานัก  คุรุนานัก

คุรุนานัก ศาสดาคนสำคัญ ผู้ก่อตั้งศาสนาสิกข์

     ผู้ที่นับถือศาสนาสิกข์  ในระยะแรกต้องประกอบพิธี “ปาหุล” ก่อน แล้วจะได้นามพิเศษต่อท้ายชื่อว่า “สิงห์” หรือ “ซิงห์” และจะได้รับ 5 สิ่ง ที่เรียกว่า “กกะ” คือ

  1. เกศ  คือ  การไว้ผมยาว โดยไม่ต้องตัดเลย
  2. กังฆา  คือ  หวีขนาดเล็ก
  3. กฉา  คือ  กางเกงขาสั้น
  4. กรา  คือ  กำไลมือทำด้วยเหล็ก
  5. กฤปาน  คือ  ดาบ
 เกศ หวี  กางเกงขาสั้น
 กำไลเหล็ก  กิรปาน

กกะ 5 อย่ง ที่ชาวสิกข์ผู้ประกอบพิธีปาหุลแล้วจะได้รับ  ภาพจากเว็บไซท์สมาคมไทยสิกข์แห่งประเทศไทย

ศาสนาดของศาสนาสิกข์ หรือเรียกว่า “คุรุ” มีทั้งหมด  11  องค์  องค์แรก และมีความสำคัญที่สุด ชื่อ คุรุนานัก  ซึ่งมีชีวิตอยู่ในราวปี พ.ศ. 2012 – 2082 ท่านเกิดในวรรณะกษัตริย์ แต่มีฐานะยากจน  เกิดที่แคว้นปัญจาบ  บิดาชื่อ กาลุ  มารดาชื่อ  ตฤปตา  ท่านมีความรู้แตกฉานในคัมภีร์พระเวท ตั้งแต่อายุยังน้อย เมื่ออายุได้ 7 ขวบ ก็สามารถโต้เถียงกับครูบาอาจารย์เรื่องพระเป็นเจ้าได้ จนอายุ 8 ขวบ ก็เริ่มศึกษาความเป็นมา และศาสนาของเพื่อนบ้าน และสามารถสั่งสอนคนได้ ตั้งแต่อายุ 9 ขวบ ต่อมาสมรสกับนางสุลักขณี มีบุตร 2 คน คือ ศรีจันทร์ กับ ลักษมิทาส

 เอก  ธงนิชาน

เอก และ อูระ สัญลัก]ษณ์ ที่แสดงว่า ชาวสิกข์นับถือพระเจ้าองค์เดียว

นีชาน ซาฮิป เป็นสัญลักษณ์ธงชัยประจำศาสนาซิกข์ ที่มีความสำคัญมาก

ภาพจากเว็บไซท์สมาคมไทยซิกข์แห่งประเทศไทย

ต่อมาได้เข้าไปทำสมาธิอยู่ในป่า จนสามารถได้รับปรากฏการณ์ทางจิต และได้เห็นพระเป็นเจ้า จึงกลับมาบ้านแจกทานแก่คนยากจน ให้ยาและรักษา พยาบาลคนเจ็บป่วย  ท่านได้เดินทางไปเผยแผ่คำสอนยังเมืองต่าง ๆ  จนมีลูกศิษย์ มากมาย ทั้งที่เป็นฮินดูและมุสลิม ท่านได้นำหลักธรรมที่สำคัญคือ “สามัคคี เสมอภาค ศรัทธา  และภักดี ในพระเจ้า” ไปสั่งสอนยังเมืองต่าง ๆ  ทั้งในอินเดีย ลังกา อาระเบีย เมืองเมกกะ และแบกแดดด้วย

ต่อมามีคุรุอีก 9 องค์ คือ อังคัท  อมรทาส รามทาส  อรชุน  หริโควินทร์  หริไร  หิรกฤษัน  เตฆพหทุร์  และโควินทสิงห์ (พึงสังเกต จะมีชื่อของเทพในศาสนาฮินดู ด้วย คือ ราม ในรามทาส หริ ซึ่งหมายถึงพระอินทร์ ในหริโดวินทร์ และหริไร)

อ้างอิง : http://allknowledges.tripod.com/sikh.html

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s